CMENTARZYSKO STANOWISKO 2

Bezpośrednio na wschód i południowy wschód od Góry św. Wawrzyńca znajdują się odrębne dwa pola cmentarne, oba w granicach stanowiska 2, obejmujące powierzchnię około 6 ha. Od północnego zachodu obszar stanowiska styka się z wałem grodziska. W miarę naturalną granicę można wyznaczyć od strony południowej, gdzie znajduje się szerokie obniżenie, ślad dawnego rozcięcia erozyjnego, obecnie przykrytego zakumulowaną próchnicą o miąższości sięgającej nawet 2 m. Obniżenie to jest jednocześnie granicą między stanowiskami 2 i 4. W trakcie prac prowadzonych w najwyższej partii stanowiska w latach 2002–2009, oprócz około 1000 obiektów osadniczych pradziejowych i  wczesnośredniowiecznych,  zarejestrowano 75 grobów występujących w dwóch skupiskach oddalonych od siebie o ponad 150 m. Większe zgrupowanie jam grobowych odsłonięto w bliskim położeniu z gęsta strefą zabudowy osiedla, położonego bezpośrednio na SE od wału grodziska (strefa A i B). Najstarsza partia nekropoli (A), datowana na 1. poł. XII w., powstała w odległości 10 m na południe od zwartej zabudowy mieszkalnej, funkcjonującej w tym samym czasie. Tworzyło ją 19 jam grobowych, ułożonych w dwóch liniach o długości 30 m, oddalonych od siebie o około 5 m, orientowanych wzdłuż osi W–E. Grzebanie zmarłych kontynuowano na tej nekropoli aż do 1. ćw. XIII w. Z tego młodszego horyzontu czasowego pochodzi 48 grobów Kolejne groby wkopywane były na północ od wcześniejszego miejsca grzebania zmarłych (strefa B). Groby te od starszych różnią się orientacją na linii NW-SE. Zmarłych układano w jednolity sposób – głowami w kierunku północno-zachodnim. W przestrzeni cmentarzyska dostrzec można regularność wynikającą z rzędowego sytuowania grobów. Rzędowość jest najmniej czytelna w części wschodniej, gdzie nastąpiło nałożenie się na siebie grobów z dwóch faz (strefy A i B). Większość jam grobowych nosiła ślady zniszczeń spowodowanych orką oraz związaną z tym erozją gruntu.

Wcześniejsze powstanie przypisano pochówkom zlokalizowanym w strefie C stanowiska 2, oddalonego w kierunku SE ponad 150 m. Na łagodnym stoku niewielkiego wzniesienia odsłonięto 11 jam grobowych orientowanych na osi NW–SE, słabo zachowanych z uwagi na długotrwały proces zaorywania stanowiska. Analizując całe cmentarzysko, można zauważyć, że pod względem wyposażenia najbardziej wyróżniała się strefa B (najmłodsza), w której aż 64,6% grobów zawierało jeden lub więcej przedmiotów. Niższy udział miały groby wyposażone zaliczone do stref A i C – odpowiednio 57,9% i 54,5%.

galeria zdjęć